مجله خبری لحظه نما| اخبار روز، آشپزی، دکوراسیون، سبک زندگی
کد خبر: ۲۲۹۸۱
تاریخ انتشار: ۲۹ فروردين ۱۳۹۵ - ۱۱:۰۰
تعداد بازدید: ۱۳۶۶
سونامی آباژور در تپه های جام جم
روش جدید سانسور در تلویزیون ایران به چه صورت است؟ آیا صدا و سیما با خط قرمزها و روش های میمزی قدیمی می تواند مردم را جذب تلویزیون کند؟
فروش اسید فسفریک
هیولاهای مرموز
نرخ ارز
مجله خبری لحظه نما:آیا صدا و سیما با خط قرمزها و روش های ممیزی قدیمی می تواند مردم را جذب تلویزیون کند؟

اینکه تاریخچه «سانسور» در تلویزیون ما از کجا شروع شد و به اینجا رسید، بحث کشدار و نخواندنی ای است. اینکه چقدر وجود چنین قوانینی برای هر جامعه (با توجه به عرف و دین و قانون) لازم است، بحث نکرده همگان میپذیرند. اما بحث اصلی سر روش هاست؛ اینکه وقتی در مقام اجرا قرار می گیریم، چی را، چگونه سانسور می کنیم، چگونه صلاح جامعه را تشخیص می دهیم، مخاطب هدف را چه کسی  قرار می دهیم و می خواهیم کی را راضی کنیم و امسال هم با پخش انبوه فیلم های نوروزی، بحث سانسور و چگونگی اعمال آن، در شبکه های مجازی سروصدا کرد. ما هم تلاش کردیم به سرچشمه این ممیزیها دست پیدا کنیم. با ناظر پخش پرسابقه تلویزیون، بدون ذکر نام گفت و گو کنیم و ببینیم چه آیین نامه ها و شیوه هایی برای سانسورها دارند. با وجود رضایت اولیه، وقتی به روز قرار رسیدیم، پیغام و پسغام های ما به جایی نرسید و نتیجه شد همین گزارشی که می خوانید.

هر دم از این باغ بری میرسد
بزرگترین و سخت ترین مشکل در تمامی فیلمها و سریال های آنور آبی - که روز به روز بیشتر هم می شود- پوشش بانوان و در مواردی پوشش مردان است. راه و روش تدوینگران زحمتکش تلویزیون، اولش چیزی بود به نام «زوم»، بزرگ کردن ابعاد تصویر برای پنهان کردن مشکل پوشش، سکانس ها و نماهایی هم که لازم نبود، طبق روال حذف می شد. بقیه موارد مشکل ساز در محتوای فیلم هم قبل از ارائه به واحد دوبله، به سادگی تغییر می کرد (این مورد از زمان سریال اوشین تا کنون تغییری نکرده).

بعدتر و با رایانه ای شدن ابزار تدوین، ساخت آستین، لباس، بستن یقه و بقیه موارد دوخت و دوز، وارد شیوه سانسور تلویزیون ما شد. یکی از شاهکارهای این مورد، پخش سکانس مواجهه ال پاچینو و رابرت دنیرو در فیلم «مخمصه» بود که با تلاش تدوینگر برنامه مرحوم و محترم «سینمایک» و با پوشش بیش از ۵۰ مورد، بدون حذف حتی یک نما روی آنتن رفت.

 از آن پس پای فیلمهای سرگرم کننده بسیاری به تلویزیون باز و لباس های متنوعی توسط تدوینگران تلویزیون به دنیای مد معرفی شد. اما هر کسی که یک بار کنار اپراتورهای سانسور نشسته باشد، میداند که این روش، بسیار زمان بر است و برای آنکه کار، کم سوتی از آب دربیاید، باید وقت زیادی صرف شود. زمانی که در پخش فیلمهای نوروزی موجود نیست و باید با سرعت کار را به دوبله و پخش رساند. برای همین روش سومی به وجود می اید و در اوقات دیگر هم استفاده می شود. روش جدید یعنی پوشاندن نقاط خطرناک تصویر(!) با بخش دیگری از تصویر یا با شیئی که توجه کسی را هم جلب نکند. با این روش، دیگر جابه جایی لباس بازیگر و حرکاتی که انجام می دهد، دردسرساز نیست و تنها باید حرکت دوربین را با شیء اضافه شده، هماهنگ کرده. اینگونه، سرعت کار بالاتر می رود و فیلمهای بیشتری آماده پخش می شوند.

اما با افزایش دسترسی آسان و عمومی به اصل فیلمها، تشت رسوایی تدوینگران و ممیزان تلویزیون زودتر از چیزی که فکرمی کنند از پشت بام می افتد. مقایسه تصویر اصلی فیلم (معروف به نمای کارگردان) و تصویر پخش شده از تلویزیون (معروف به نمای ممیزان) به یکی از تفریحات سالم کاربران شبکه های اجتماعی تبدیل شده است. سوژه خندها ی که تمامی ندارد امسال را باید سال «آباژور» نامید. شیء مورد پسند تدوینگران و ممیزان که حاشیه های جدیدی برای تلویزیون ساخت و تصاویر و شوخی های قابل پخشش را در همین صفحه می بینید.

سانسور تا قبل از تغییر داستان مجاز است
محمود گبرلو آنقدر شناخته شده هست که معرفی کردن نخواهد. او درباره روش و هدف تلويزيون از پخش فیلم های روز دنیا با این همه ممیزیهای متنوع می گوید: «به نظرم با توجه به عرف جامعه ما سانسور اجتناب ناپذیر است ولی باید تا جایی ممیزی انجام شود که به ساختار و داستان فیلم لطمه وارد نشود. اگر داستان فیلم تغییر می کند، دلیلی ندارد که فیلم حتما پخش شود. مردم ما آنقدردرک دارند که فیلمی را مناسب حالشان نباشد، نبینند. این معنی ندارد که ما بخواهیم برای مردم تعیین تکلیف کنیم. این شکل موانع دیگر منطق ندارد. مردم فیلم می بینند که از دیدن ان لذت ببرند و تجربه جدیدی کسب کنند، نه اینکه فیلم تغییر کرده را ببینند».

ممیزی ها نیاز به به روزرسانی دارد
آنتونیا شرکا، منتقد شناخته شده سینما هم درباره سانسور در تلویزیون و شیوه اجرای آن می گوید: «یک وجه ماجرا این است که فیلمی که نیاز به ممیزی بیش از حد دارد و اساس داستان از بین میرود، بهتر است پخش نشود تا اینکه تکه و پاره و با تغییر عمده به خورد مخاطب داده شود. اما وجه دوم قضیه این است که سیستم ممیزی و سانسوری که تلویزیون دارد چارچوبی تنگ تر و محدودتر دارد با انچه در  ارشاد می بینیم. قوانینی که احتمالا در صدا و سیما هست خیلی سخت تر از آن چیزی است که ما در سینما و جامعه مشاهده می کنیم. یعنی چیزی را در سینما بشود دید و در تلویزیون نشود دید و عجیب است چون هر دو وسایل ارتباط جمعی ایرانی هستند. پس قاعدتا نباید این قوانین در دو رسانه متفاوت باشند و اینقدر به چشم بیایند». شاید فیلمهای خارجی به سادگی در دسترس مخاطبان تهرانی باشند و اصلا این سانسورها مساله آنها نباشد، اما ایا می توان مخاطب شهرهای دور را هم در همین قاعده گنجاند؟ شرکا برای این سوال، پاسخ دیگری دارد: «گاهی در فیلمی نمایی هست که باید ممیزی شود و البته با حذفش لطمه ای به کلیت فیلم و فضاسازی اش نمی خورد و خب حذفش می کنند، ولی گاهی در فیلمی سانسور تصویری یا سانسور دوبله ای، اصل ماجرا را تغییر می دهد. دراین حالت من فکر می کنم حتی همان مخاطب شهرستانی هم بهتر است فیلم را نبیند تا اینکه با نسخه غلط فیلمی مواجه شود که در ذهن فیلمساز نبوده. چه ضرورتی وجود دارد فیلمی را پخش کنند که در هنگام پخش تغییرات تصویری و محتوایی  فراوانی داشته و تحریف شده است؟»

جوان ایرانی با همه فاصله ای که با دنیا دارد، به راحتی می تواند به اصل فیلمها دسترسی پیدا کند و حتی تلویزیون را دست بیاندازد. حالا ایا این مخاطب را می توان با این سانسورهای گاه تنگ نظرانه کنترل کرد و برایش جذابیت آفرید؟ جواب شرکا این است: «در حقیقت تلویزیون ما دارد کم کم جایگاهش را از دست می دهد و دچار یک انفصالی با مخاطب می شود. محو شدن تلویزیون ملی ما در بین مردم، فاجعه است. اما به هرحال خوب است که تلویزیون تلاش کند تا از موج ماهواره و اینترنت و شبکه های مجازی عقب نماند، اما این قضیه مستلزم این است که یک بازتعریفی در قضیه سانسورها و محدودیت ها صورت گیرد. تلویزیون ما باید دیر یا زود دنبال راه حل باشد تا این نقص را برطرف کند. باید با نظر مردم همراه شود تا حذف نشود». شرکا نکته آخر را تکمیل می کند: «به نظرم باید یک شورایی یا نهادی در حاشیه مدیران تلویزیون باشد تا هم به جذابیت و حفظ کیفیت تلویزیون (با توجه به محدودیتهای پذیرفته شده عرفی) فکر کند و هم مداوم، ممیزی ها را به روزرسانی کند تا فیلم های روز دنیا با لطمه کمتری در اختیار مردم قرار بگیرد و مخاطب تلویزیون به سوی رسانه های دیگر کشیده نشود».

آیا مدیران تلویزیون پس از آباژور به اشیای دیگری فکر می کنند تا انتن شان با فیلم های مختلف پر شود یا دل کسی به حال کیفیت فیلمها و افت مخاطب رسانه ملی می تپد؟ جواب این سوال ها را مدیرانی میدانند که حاضر به مصاحبه نمی شوند و در اتاق های شان و پنل تلویزیونی های شان راحت ترند تا در بین رسانه ها و مردم.

جدیدترین روش جوانسازی واژینال
سبک زندگی
کودک وبانوان
گردشگری
فناوری اطلاعات
سلامت
آشپزی
چهره ها
دکوراسیون
رازهای موفقیت
سرگرمی
نام:
ایمیل:
* نظر: