مجله خبری لحظه نما| اخبار روز، آشپزی، دکوراسیون، سبک زندگی
کد خبر: ۲۳۴۰۳
تاریخ انتشار: ۳۰ خرداد ۱۳۹۵ - ۰۹:۳۰
تعداد بازدید: ۱۷۹۰
وجود ترانه های لس آنجلسی در فیلم های ایرانی همیشه جذاب بوده است، دلیلش هم معلوم است، ممنوعیت!
فروش اسید فسفریک
هیولاهای مرموز
نرخ ارز
تو از شهر غریب بی نشونی اومدی
مجله خبری لحظه نما:وجود ترانه های لس آنجلسی در فیلم های ایرانی همیشه جذاب بوده است، دلیلش هم معلوم است، ممنوعیت! همین عامل عزیز باعث شده تا ترانه هایی که شاید در مقایسه با ترانه های پاپ وطنی کیفیت نازل تری داشته باشند، بتوانند حتی در جذب مخاطب سینمای داخلی هم تاثیر گذار باشند. ترانه های لس آنجلسی به دلیل فراگیر بودن شان در میان عامه مردم این قابلیت را دارند که بتواند خاطره سازی کنند و همین یکی از دلایل اصلی استفاده کارگردانان از این ترانه ها درفیلم هاست، چراکه نسل های بیشتری طی سالها توانسته اند این ترانه ها را در حافظه شنیداری خود جا بدهند. از طرف دیگر، حضور هنری طولانی تر خواننده های لس آنجلسی در مقایسه با خواننده های پاپ وطنی، به دلیل ظهور دیر هنگام موسیقی پاپ در ایران، یکی دیگر از دلایل استقبلا عمومی مخاطبان از آنهاست که روی سینما هم تاثیر خودش را گذاشته. سینمایی ها هم که خودتان بهتر می دانید همیشه فاکتور فروش و علاقه مندی مخاطب برایشان، اگر نگوییم اولویت دارد، مهم است. چه چیزی بهتر از اینکه یک فاکتوری وجود داشته باشد که توجه مخاطب به آن اجتناب ناپذیر است و به محض شنیدن قطعه ای از آن گوشش تز می شود که چطور به این فیلم "مجوز" داده شده است! کافی نیست؟ باور کنید که هست. خودتان جای کارگردانی باشید که در این وانفسای دانلودهای غیرقانونی و فیلم های سخیف درحال دست و پا زدنید برای نمایش فیلم تان و اینکه فیلم تان به اشکال مختلف سر زبان ها بیفتد، چرا باید چنین موقعیتی را از دست بدهید؟ به خصوص اگر به فضای فیلم تان هم بیاید. چرا که نه؟ نمی دانم دقیقا چه کسی گفت بود:"محدودیت جذابیت می آورد" شاید هم اصلا خودم بوده ام! به هر حال اگر همه موقعیت این نباشد حتما بخشی از آن هست. مرور می کنیم برخی از این ترانه ها را تا آنجایی که حافظه یاری می کند:

کمکم کن
"کمکم کن" را مرحوم رسول ملاقی پور ساخت، آن هم در سال 1377 یعنی در اوج ظهور موسیقی پاپ در ایران. در سالهایی که هنوز شادمهر عقیلی با "پر پرواز" روی پرده سینما جا داشت و در بازار موسیقی هم دوشادوش محمد اصفهانی و خواننده های تلویزیونی موسیقی پاپ، آلبوم "دهاتی" را منتشر کرده بود. سالهایی طلایی که برگی جدید را درموسیقی ایران بعد از انقلاب باز کردند. ملاقی پور که یکی از کارگردان های جنگی ساز ایران بود، این بار تصمیم گرفت تا فیلمی با موضوع خوانندگی بسازد. آن هم خوانندگی زنی در سودای رفتن از ایران به لس آنجلس. در این فیلم که نامش هم به نام یکی از ترانه های فائقه آتشین نامگذاری شده است، بارها و بارها ترانه "کمکم کن" یا بخش هایی از آن توسط "ماهایا پطروسیان" اجرا شد.

بی پولی
همیشه در تلخ ترین لحظات فیلم های حمدی نعمت الله هم می شود طنز پیدا کرد. "بی پولی"  هم از این قاعده مستثنی نبود. حتی می شود گفت که به رغم سوژه تلخش می توان بارها و بارها در ان قهقهه زد و به همین بدبختی و بیپولی شخصیت هایش خندید. یکی – دوتا از این موقعیت ها به واسطه استفاده از ترانه های لس آنجلسی اند. یکی از بهترین هایش وقتی است که بهرام رادان به همسرش لیلا حاتمی که کودک شان – به نام گیتا – را در آغوش گرفته و می خواهد طلاق بگیرد، با لحن اغراق شده یک انسان مفلوک می گوید:" برو اما گیتارو با خودت نبر" این دیالوگ در واقع ترجیع بند یکی از ترانه های معروف "حسن شماعی زاده" است که اتفاقا در روزهای اکران "بی پولی" تازه گل کرده بود. همین طور است استفاده از ترانه ای از "مهرپویا" البته شاید "قبلیه لیلی" مرحوم عباس مهرپویا چندان با مختصات فیلم هماهنگ نباشد، اما یادتان بیاید آن جمع مردان بیکار فیلم را که عصرها در دفتری خالی جمع می شوند و در هم روزگار می گذرانند. دفتری اداری که یک یخچال قدیمی، پنکه ای قدیمی، یک تختخواب و یک دستگاه پخش کاست دو بانده از مختصات اصلی اش هستند، زیراندازی پهن شده ویکی با زیر پیراهنی و پیژامه آبی دراز کشیدهف یکی دراز کش مشغول سیگار کشیدن است، یکی پایی تکان می دهد که نشانه استرس است، یکی پشت میز سرگرم تمرین گل یا پوچ و یکی هم مشغول شرح زن های پلاستیکی اروپا. صحبت درباره خوشگلی زن ها گل انداخته که مرد گل یا پوچی می پرسد:" و اگه اون فرد زیبا تصادفا دچار زشتی بشه چی؟" بهروز (سیامک انصاری) جواب می دهد:"بی رحمانه اونواز خودم می رونم!" آن وقت در بک گراند همه  این اتفاقات مهرپویا می خواند:" تو از قبیله لبخند من از قبیله اندوه... فضای فاصله صد آه، فصای فاصله صد کوه"

شب یلدا
محال است کسی "شب یلدا" ی پور احد را دیده باشد و تیتراژ نازنینش را فراموش کرده باشد. ترانه دل انگیز "دل دیوانه" باصدای ویگم. حال و روز پریشان محمد رضا فروتن را تصور کنید که در تنهایی اش جشن تولد می گیرد و غصه می خورد و خشمگین می شود و درهمان حال اشک می ریزد و آواز می خواند انگار ترانه تیتراژ "شب یلدا" معرفی حال و هوای کلی فیلم است. آن هم با آواز سوزناک "پس از این زاری مکن، هوس یاری مکن، توای ناکام...دل دیوانه..." این ترانه علاوه بر اینکه بسیار با حال و هوای فیلم همخوانی دارد، همچنان پس از سال ها توانسته یکی از خاطره انگیزترین ترانه های سینمای ایران باشد.

نازنین
فیلم "نازنین" با اینکه از فیلم های شناخته شده در سینمای ایران نیست اما به دلیل ترانه تیتراژش که قطعه "پیچک" با صدای ابراهیم حامدی است، سروصدایی کرده. ترانه ای که اتفاقا قبل از انقلاب در فیلم "بوی گندم" استفاده شده و همین خواننده نیز یکی از نقش های اصلی آن را بازی کرده بود. موسیقی این ترانه در بیشتر زمان آنونس فیلم "نازنین" استفاده شده است. عبدالله علیخانی و حسین فرح بخش تهیه کنندگی این فیلم را برعهده داشتند که با توجه به روحیه ای که دارند، توجه به فروش و مانور دادن روی چنین فاکتورهایی اتفاقی بعید محسوب نمی شد....

ساخته های سامان مقدم
سامان مقدم را باید خدایگان استفاده از ترانه های لس آنجلسی دانست. او در اکثر فیلم هایش از انواع و اقسام این ترانه ها استفاده کرده و شاید بیهود نیست که اکثر فیلم های او یا در توقیف اند یا وقتی مجوز می گیرند کلی ممیزی شامل حال شان می شود. "صد سال به این سالها" که گل سر سبد فیلم هایش از این حیث است. او در این فیلم نه تنها از ترانه های لس آنجلسی بارها و بارها استفاده کرده است که شخصیت خوانندگان آن دوران را هم بازسازی کرده و در فیلم نمایش می دهد. ترانه های "ابی" از مشهورترین قطعاتی هستند که در این فیلم استفاده شده اند، در "نهنگ عنبر" هم همین داستان اما با روایت طنز تکرار می شود. پدر پسر کوچک که صاحب رستوران است از خواننده ای نوپا برای کار و اجرا در رستوران و کافه اش دعوت می کند که پسر بچه کوچک بدون هیچ دلیلی ان را رد می کند! و بعدها این خواننده همان "ابی" معروف می شود. علاوه بر این، شغل رضا عطاران در این فیلم تکثیر نوارهای ویدئو و کاست دهه شصت است و به همین بهانه بارها و بارها ترانه های مختلف را از دستگاه خانه او می شنویم. همینطور است ترانه هایی که در مهانی ها شنیده می شود. در "کافه ستاره " هم صحنه بسیار بامزه ای است که رویا تیموریان عاشق، درحال خواندن ترانه ای است جلوی آینه. این سکانس زیبا از تاثیر گذارترین صحنه های کافه ستاره است و خنده را به لبان مخاطبانش می نشاند. "مکس" هم که به نوعی از معدود فیلم های موزیکال ایرانی حساب می شود، در سکانس های از موسیقی های شماعی زاده و اندی استفاده کرده است. هرچند آهنگساز و کارگردان عامدانه بیشتر سراغ خوانندگان کمتر شناخته شده رفته اند اما شوخی های مکس هم با ترانه های لس آنجلسی کم نیست.
جدیدترین روش جوانسازی واژینال
سبک زندگی
کودک وبانوان
گردشگری
فناوری اطلاعات
سلامت
آشپزی
چهره ها
دکوراسیون
رازهای موفقیت
سرگرمی
نام:
ایمیل:
* نظر: