مجله خبری لحظه نما| اخبار روز، آشپزی، دکوراسیون، سبک زندگی
کد خبر: ۲۳۵۷۲
تاریخ انتشار: ۲۷ تير ۱۳۹۵ - ۱۲:۳۰
تعداد بازدید: ۱۳۳۶
کارگردان هایی هستند که بعد از آنکه در سینما موفق نبوده اند و نتوانسته اند فیلم خوبی بسازند، سر از تلویزیون دراورده اند.
فروش اسید فسفریک
هیولاهای مرموز
نرخ ارز
چرا بعضی کارگردان ها با وجود شکست در سینما آنتن تلویزیون را به دست می آورند؟
سریال سازی در زنگ تفریح
مجله خبری لحظه نما:خیلی ها هستند که بعد از آنکه در سینما موفق نبوده اند و نتوانسته اند فیلم خوبی بسازند، سر از تلویزیون دراورده اند. یکی از این کارگردانها «حسین مهکام» (نویسنده فیلمنامه) است که مدتی قبل در گفت و گویی اظهار کرده بود اصلا تلویزیون نگاه نمیکند. در حالی که مهکام ساخت سریال مناسبتی برای تلویزیون در کارنامه اش دارد! چطور می شود برای مدیومی فیلم ساخت بدون آنکه ان مدیوم را بشناسی. چطور می شود مدیومی را شناخت بدون اینکه تماشایش کرده باشی اصلا مگر ممکن است آدم رسانه ای را قبول نداشته باشد اما برای آن کار کند و از آن پول هم دربیاورد. مهکام بعد از اینکه مورد انتقاد قرار گرفت، حرفش را تغییر داد و به دفاع از خود پرداخت. اما او چه راست گفته باشد و چه نه (!) باعث شد نوک پیکان نقد به سمت کارگردانان مشترک بین تلویزیون و سینما نشانه رود. فارغ ازبحث مرام واخلاق، نمی توان تاثیر سهل گیری به خاطر نداشتن شناخت و حتی علاقه به رسانه پرمخاطب و حساسی مثل تلویزیون بر کیفیت اثار تولیدی را نادیده گرفت.

کارگردانانی که از تلویزیون به سینما رفتند
اصغر ودیگر هیچ
همیشه هم این طور نیست که این نقل و انتقال فیلمساز ناموفق بوده باشد. هستند کارگردانانی که هم در تلویزیون موفق بوده اند و هم در سینما در این بین اصغر فرهادی روندی متفاوت دارد با بقیه برآمدگان از تلویزیون، او تنها کسی است که فیلش دوباره به جام جام برنگشته است!
شاخص ترین و روی بورس ترین کارگردانی که می شود در این بخش از آن نام برد، «اصغر فرهادی» است. او که از سال ۷۵ با نویسندگی سریال «ماه مهربان» به کارگردانی بهروز بقایای کار خود را با تلویزیون آغاز کرد، دو سال بعد به عنوان نویسنده و کارگردان، سریال «چشم به راه» را روی آنتن شبکه تهران برد. هرچند سال بعد در یکی از سریالهای مهم و تاثیرگذار دهه ۷۰ به عنوان فیلمنامه نویس در کنار اصغر توسلی کارگردان قرار گرفت اما «روزگار جوانی» را هنوز هم مخاطبان با نام فرهادی میشناسند. بعد از این تجربه، فرهادی دو فصل از سریال «داستان یک شهر» را کارگردانی کرد و در سال ۸۰ با ساخت سریال «یادداشتهای کودکی» به کار رسمی اش در تلویزیون پایان داد و البته فیلمنامه نویسی و طراحی داستان را بدون عنوان، ادامه داد. حضور او در سینما در کنار حاتمی کیا فیلم نامه «ارتفاع پست» را نوشت. اما همان سال اولین فیلم بلندش «رقص در غبار» را نویسندگی و کارگردانی کرد و ادامه داد و در حال حاضر پرافتخارترین کارگردان سینمای ایران است و هیچ گاه به تلویزیون برنگشت.

همه فن حریف ها
به نظر می رسد بیشتر کارگردانانی که کار در هر دو مدیوم را تجربه کرده اند انتخاب هایشان را با توجه به اینکه شرایط کار در کجا برایشان مهیا بوده و چه پیشنهاداتی به دست شان رسیده، انجام داده اند. اینها همان گروهی هستند که می گویند کار ما فیلمسازی است و فرقی نمیکند در کدام مدیوم فیلم می سازیم چون فیلمساز باید هر مدیومی را تجربه کند. نام کارگردانان زیادی در این بخش به چشم می خورد. از داریوش فرهنگ گرفته تا مهدی کرمپور، محمد مهدی عسگرپور، همایون اسعدیان، احمد امینی و بهروز افخمی.

«همایون اسعدیان» که از سال ۷۳ تا ۷۹ در سینما فعال بود و اتفاقا کارنامه خوبی هم داشت. حتی فیلم سینمایی مرد آفتابی اش کاندیدای دریافت سیمرغ بهترین فیلم از جشنواره فجر بود اما او سال ۸۲ تا ۸۶ را به تلویزیون آمد و سه سریال تقریبا موفق «بچه های خیابان / اگاه بابام زنده بود / راه بی پایان» را ساخت. با این موفقیتها او به سینما بازگشت و سه فیلم متفاوت «ده رقمی / طلا و مس/ روی ماه خدا را ببوس» را کارگردانی کرد. او از آن دست کارگردانانی است که در سینما و در تلویزیون، هم فیلم خوب ساخته و هم فیلم متوسط.

این موضوع درباره «احمد امینی» هم به همین شکل قابل بررسی است؛ امینی هم از سال ۷۱ که کارش را با سینما اغاز کرد و فیلمهایی چون «غریبانه / چتری برای دو نفر/ این زن حرف نمیزند» را در کارنامه سینمایی خود دارد در تلویزیون هم توانست با سریالهای «اولین شب آرامش گناهکاران» مخاطب زیادی را جذب کند و موفق باشد.

حیاط خلوتی به نام تلویزیون
کارگردان هایی که اغلب به عنوان کارگردان های سینما شناخته می شوند هم گاهی سر و کله شان در تلویزیون پیدا شده است. اما نگاهی به آثارشان نشان می دهد تلویزیون بیشتر به عنوان یک زنگ تفریح و حیاط خلوتی برای استراحتشان بوده است؛ کمال تبریزی هم اگر "سرزمین کهن" اش به نتیجه برسد، می تواند به این جمع بپیوندد!

در بین کارگردانهایی که از سینما به تلویزیون آمده اند معروف ترین و موفق ترین شان ابراهیم حاتمی کیاست. حاتمی کیا از سال ۶۵ با ساخت «هویت» وارد سینما شد و تا سال ۸۰، ۱۲ فیلم ساخت که بیشترشان از آثار شاخص سینمای کشور بودند و جوایز بسیاری گرفتند. اما سال ۸۱ حاتمی کیا اولین کار در تلویزیون را با ساخت سریال «خاک سرخ» تجربه کرد. سال ۸۴ دوباره به سینما بازگشت و فیلم «به نام پدر» را ساخت. اما سال ۸۵ با مجموعه بحث برانگیز «سفر سبز» به تلویزیون برگشت. حاتمی کیا هرچند هیچ وقت دیگر به تلویزیون بازنگشت اما با فیلمهای سینمایی اش هم نتوانست موفقیتهای گذشته اش را تکرار کند.

کیومرث پوراحمد هرچند بیشتر از حاتمی کیا ساخت سریال را تجربه کرده و در تلویزیون شناخته شده است اما روند کاری او هم، چنان است که تلویزیون برایش یک حیاط خلوت خوش آب وهوا است. او به طور متوسط بعد از هر چهار پنج فیلم سینمایی که می سازد یک سریال هم برای تلویزیون می سازد. پوراحمد از سال ۵۷ فعالیت حرفه ای خود را با سینمایی «قصه خیابان دراز» آغاز کرد و بعد در سال ۶۰ اولین مجموعه تابستان سال آینده را برای تلویزیون کارگردانی کرد. او تا سال ۶۸ توانست ۹ فیلم سینمایی بسازد. بعد از آن در سالهای ۶۹ و ۷۰ مهمترین مجموعه تلویزیونی ان سالهای تلویزیون را ساخت و با «قصه های مجید» نام خودش را برای همیشه در بین مخاطبان جاودانه کرد. او باز هم ۶ فیلم سینمایی ساخت تا سال ۷۶ که با سریال پلیسی «سرنخ» به تلویزیان بازگشت. او بعدها باز هم برای سینما و تلویزیون با همین ریتم سینوسی فیلم ساخت.
جدیدترین روش جوانسازی واژینال
سبک زندگی
کودک وبانوان
گردشگری
فناوری اطلاعات
سلامت
آشپزی
چهره ها
دکوراسیون
رازهای موفقیت
سرگرمی
نام:
ایمیل:
* نظر: